HER DEM

HER DEM

Hatırlar mısın bana bir şey söylemiştin,

“Ne zaman beni düşünürsen, beni ara demiştin”

Her an seni düşünmemden sıkıldın mı böyle?

Çekinme gel bari onu da söyle.

Oysa ben her düşündüğümde seni arasaydım,

Hep yanımda olurdun.

Her zaman gözlerin gözlerimde,

Ellerin ellerimde.

Patavatsızca anlattıklarımı dinler,

Sonra, “sen çocuksun “ der.

Gülerdin.

Rahat ol,

Uykuların bölünmesin artık.

Hayal etmediğin yarınlarda ben yokum.

Yarasalara versem de uykularımı,

İçime gömsem de korkularımı,

Sen duymayacaksın.

Aksa da gözyaşlarım bu satırları yazarken,

Sen görmeyeceksin.

Yıkılsa da dünyamın kerpiçleri birer birer,

Sen bilmeyeceksin.

Ben ölsem de ansızın bir gün bir yerde,

Sen içimde yaşayacak,

Hiç ölmeyeceksin.

Çatık kaşlar,

Anlamsız bakışlar,

Yarınsız düşler,

Sana yakışmaz ki!

Sana yakışmaz ki kırçıl saçlı adam!

Adam olmaz ki o adam,

Her parçasını bir yerden toplamadan…

Külüstür bir araba gibi,

Yalpa vurur sağa sola.

Ne işi varsa o adamın bilmem ki,

Baharda çiçek açan

Badem ağaçlarında.

Ne işi var bilmem ki,

Direksiz duran bulutlarda.

Ne işi var bilmem ki,

Sağanak yağan yağmurda.

Buz tutan karda.

Bir yer mi arıyor kendisine,

Bilmem ki,

Bu rıhtımda.

Sen bilir misin, anlar mısın bilmem,

Cevapsız sorular düşmanıdır insanın.

Gözdeki ışık, kalpteki sırda gizlidir.

Yarının tek garantisi ölümdür.

Hasta, bitkisel hayatta hayatı gözler.

Sağlamı öldürür umutsuz sözler.

Sözler çıkıp gitse de dudaklardan,

Bakarsın bir beyne girer,

Bir yürekte sızlar.

Hatırlar mısın dünden yana ne kaldı?

Kim nerede ne aldı?

Kimin oldu planlanan eserler?

Kim hedefe vardı?

Kim sevdiğini sardı?

Cirit atardı beynimde umut hikâyeleri.

Her dem yeni bir hayale, hayal katardım.

Umut açardı gönlümde menekşeler.

Boşlukta kalmasaydı ellerim.

Her gün bir umudum ölmeseydi.

Ölümü aklıma bile getirmezdim.

Gönlümde yetiştirdiğim çiçekler,

Birer birer kuruyor.

Hava çok soğuk ya,

Haberin olsun.

Gönlümde akşam oluyor.

Her dem bir hayalim ölüyor.

Her dem bir çiçeğim soluyor.