ANILARDA KALANLAR
Garipti
çocuklar.
Gazoz
şişelerini ilk defa görmüştü yavrucuklar.
İçmekten
çok,
Birbirlerine
gaz sıkıyorlardı.
Yokluğun
ve huzurun
Gözyaşlarını
okuyorlardı.
Mintanları
vardı yamalı,
Pantolonları
kısa…
Geçtiler
fotoğraf makinesinin karşısına
Poz
vereceklerdi.
Yıllar
sonra o poza bakılıp
Bir
şiir yazılacağını
Nereden
bileceklerdi.
Ayakta,
ortada duran çocuk
Bendim
galiba…
Kara
kuru bir çocuktum işte…
Kara
bir lastikti ayakkabılarım,
Kara
bir şalvar giyerdim üstüne…
Şimdi
fotoğrafa bakıyorum.
Kaşlarım
çatık olsa da,
Yokluk
bağrımıza vursa da,
Çiçekler
gibiydik
Çiçekler
içerisindeydik.
Umutlarımız
vardı geleceğe dair.
Güven
içerisindeydik,
Güvenliydik.
Dağ
bayır yalnız başına bile gezerdik.
Obruktan
çıkan derede
Çocukça
eğleşir, çocukça yüzerdik.
Anılarda
kaldı şimdi,
Üzerine
bindiğimiz eşekler…
Yamaçlarda
topladığımız
Ağzımızı
buruşturan ekşimenler.
Pınarlarda
göveren sur tereleri
Kız
çocuklarının ellerini süsleyen kına taşları.
Ve çiğdemler,
Ve
güller,
Ve
menekşeler.
Kokularını
eskisi gibi vermese de
Yine
bizim dağlardaki çiçekler
Yine
bizleri bekler.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder